پول کثیف  - عشق پاک .. !

زن با شرم چادرش را روی سرش جابه‌جا كرد و آب دهانش را قورت داد و نیم نگاهی به خانه بزرگ و زیبای حاجی انداخت. همین‌طور كه محو وسایل شیك و در و دیوارهای تزیین شده و پرده‌های گران قیمت بود، یكدفعه متوجه ورود زن صاحبخانه شد. خودش را سریع از روی مبل كند و جلوی زن ایستاد و سلام داد. زن صاحبخانه با لبخند معنی‌ داری جوابش را داد و او را به نشستن تعارف كرد. زن جمع و جور و صاف و مرتب نشست و نگاه خسته ‌اش را به چادر رنگ و رورفته‌اش دوخت. زن صاحب خانه رو به‌ رویش نشست و پایش را روی پای دیگر انداخت و سر تا پای او را نگاه كرد. زن سنگینی نگاه سرد و مغرورانه او را احساس می‌كرد. سرش را پایین انداخت و به گل‌های برجسته و سرخ‌رنگ فرش گران قیمت زیر پایش خیره شد. روزی او هم گل‌های سرخ‌رنگ و شاد میان دار قالی می‌كاشت و با همسرش خوش بود و زندگی‌شان زیبا و دوست‌داشتنی. اما حالا، حتی گل‌های سرخ هم برای او معنی نداشت. تمام زندگی ‌اش شده بود خوشبخت كردن تنها دخترش و حاضر بود برای او هر کاری بكند...

در همین فكرها بود كه كارگر خانه یك لیوان شربت جلوی او گرفت. به صورت او خیره شد و با لبخندی از او تشكر كرد، لیوان را برداشت و روی میز گذاشت. سردی لیوان شربت هنوز در دستش بود كه زن صاحبخانه گفت: حاج مهدی همیشه دستش به كار خیر گرمه خانم. ان‌شاءالله... مشكل شما هم حل میشه. می‌دونی حاجی مالش حلال حلاله. تا حالا چند بار با هم مكه و كربلا و سوریه رفتیم. بچه‌ها رو هم چندباری بردیم. البته اون ها بیشتر سفرهای اروپایی رو دوست دارند، جوون هستند دیگه. بفرمایید، آبمیوه میل كنید... راستی دخترتون چند سالشه؟

زن به آرامی نفسی كشید و گفت: بیست و پنج سالشه و دانشجوی پزشکیه خانم. یك‌ساله كه نامزد كرده، با یكی از هم‌دانشگاهی‌هاش و‌... راستش یك‌ذره دستمون تنگ بود كه ... كه...

ــ آره، آره، دخترم در مورد شما خیلی چیزها گفته. اون از شما خیلی تعریف می‌كنه. به من گفته چقدر كارهای خونه‌اش رو تمیز و خوب انجام می دید و راستش از مشكل مالی شما هم با من صحبت كرده. خانم، حاج مهدی تا حالا واسه چندین دختر دم بخت جهیزیه جور كرد، زن و بچه‌های بی‌سرپرست رو سر و سامون داده. همه چی درست میشه. الانه كه پیداش بشه. همیشه همین ساعت‌ها میاد. ای بابا، شما چرا چیزی نمی‌خورید. چرا اینقدر خجالتی هستید. بفرمایید شیرینی، میوه، آبمیوه‌تون رو هم كه نخوردید. بفرمایید...

زن نگاه‌های لرزانش را از نگاه‌های سرد و آزاردهنده زن صاحبخانه دزدید و لبخند تلخی زد. لب‌هایش را جمع كرد و لیوان شربت را از روی میز برداشت. حس خوبی نداشت. كاش پایش به این خانه باز نمی‌شد. زن شربت را خورد و لیوان را روی میز گذاشت . اما انگار تلخ‌ترین شربت دنیا بود. غم تمام وجودش را فرا گرفته بود. یكدفعه از جا بلند شد و با من و منی گفت : ... ببخشید خانم، دیگه داره دیر میشه، من امروز می‌رم و یه روز ذیگه مزاحمتون می‌شم. زن صاخبخانه نگاه تعجب‌آمیزی به او كرد و گفت: هر طور میل شماست و بلند شد تا زن را بدرقه كند. هنوز چند قدمی نرفته بودند كه صدای زنگ در بلند شد. زن صاحبخانه گفت: خانم، صبر كنید. فكر كنم حاج مهدی اومدند، شما بفرمایید توی اتاق. زن با بی‌حوصلگی سری تکان دد و چاره‌ای ندید. برگشت و سر جایش نشست. صدای باز شدن در و ورود یك مرد را شنید. بعد هم صدای پچ‌پچ‌های زن و مرد صاحبخانه را. زن به رویش نیاورد و مشغول مرتب كردن چادرش شد. زن صاحب خانه با لبخندی وارد شد و گفت:‌ دیدید گفتم. الان حاجی تشریف می‌یارن. خوب بود نرفتید. حاجی بفرمایید داخل. زن سرش را با شرم پایین گرفت و نگاهش از جوراب‌های نخ‌نمای خودش سر خورد و رفت تا رسید به جوراب‌های ابریشمی و سفیدرنگ مردی بلندقد و چهارشانه با كلاه و كت و شلواری مرتب و گران قیمت. مرد نگاهش به زیر بود. زن سلام داد. مرد هم برای جواب دادن به او سرش را بلند كرد و گفت: سلام خواهرم‌ و زیرچشمی و دزدكی از نگاه همسرش زن را نگاه كرد و خواست خوش آمد بگوید كه زبانش او را یاری نكرد و چشم هایش به صورت زن خیره ماند. زن سرش را بلند كرد و تا نگاه حاج‌مهدی به نگاه زن افتاد، تمام تنش لرزید و به یكباره سرد شد. آب دهانش را فرو برد و شانه‌هایش پایین افتاد. با صدای لرزان گفت: خو... خوش‌ اومدید خواهرم. بفرمایید بنشینید. زن اما همین‌طور مات و مبهوت چشم از حاجی نمی‌گرفت. قلبش تندتند می‌زد و نفسش داشت می‌گرفت. یكدفعه به خودش آمد و فهمید كجاست و برای چه كاری به خانه حاج‌مهدی آمده. خودش را جمع و جور كرد و با صدای بغض‌آلودی گفت: ممنونم و نشست.

حاج مهدی هم روبه‌رویش نشست .

درست سی سال پیش. گفت: مرضیه تمام دنیای من تویی. هیچ دختری جز تو در زندگی من نیست. به خاطر تو حاضرم هر كاری بكنم؛ اما نمی‌خواهم تو را از دست بدهم. مهدی برایش گفت كه پدر و مادر و تمام خانواده‌اش را در جنگ از دست داده و كسی را ندارد؛ اما 2 سال است كه در حجره حاج‌نصرت كار می‌كند و حاجی هم قبول كرده به عنوان بزرگ‌تر برای او آستین بالا بزند. گفت: هیچ‌وقت تو را تنها نمی‌گذارم و تا دم مرگ با توام. آنقدر گفت و گفت و گفت تا مرضیه هم قبول كرد و احساس كرد دوستش دارد و عاشقش شده است. از آن روز به بعد هر روز سر راه مدرسه، نگاه‌های عاشقانه آنها بود كه به هم گره می‌خورد و لبخندهایی كه دل‌هایشان را می‌لرزاند. مرضیه مادر نداشت و پدر پیرش هم راضی به این ازدواج نبود. 2 سال تمام دوری از هم را تحمل كردند و به پای هم نشستند تا بالاخره پدر راضی شد و با وساطت بزرگ‌ترها مرضیه و مهدی به عقد هم درآمدند. روزهای خوش جوانی و عشق بی‌پایان آنها تمامی نداشت. مرضیه و مهدی خودشان را خوشبخت‌ترین زن و شوهر دنیا می‌دانستند. چند سال بعد هم كه مرضیه باردار شد، خوشحالی آنها چند برابر شد.

مهدی برای آسایش خانواده‌اش هر كاری می‌كرد تا آن اتفاق شوم و آن وسوسه شیطانی كه چشم مهدی را بست و برق پول‌های گاوصندوق حاج‌نصرت كه او را از خود بی‌خود كرد. او از حاج‌نصرت كه جای پدرش بود و برای او پدری كرده بود، دزدی كرد. حاجی اول متوجه نشد، چون به او اعتماد کامل داشت؛ اما با وسط كشیدن پای پلیس، كم‌كم قضیه داشت لو می‌رفت. ماه‌های آخر بارداری مرضیه بود. همان روز سرد زمستانی كه مهدی سراسیمه وارد خانه شد و مدارك و شناسنامه و پول هایی را كه مرضیه از‌ آن بی‌خبرد بود را برداشت و رفت و تمام سوال‌های مرضیه را بی‌جواب گذاشت.

مرضیه ماند و بدهی‌های مهدی و فرزندی كه در راه بود و بی‌كسی و تنهایی. تمام خانه و اموالشان مصادره شد و مرضیه تك و تنها با فرزندش به خانه پدرش پناه برد. مدتی گذشت و از دور و اطراف و پچ‌پچ‌ها شنیده بود كه مهدی از كشور خارج شده و دست پلیس به او نرسیده. نمی‌دانست چه چیزی باعث شد مهدی آن خوشبختی ساده و زیبا را خراب كند و دست به چنین كاری بزند؛ اما واقعیت داشت، خواب و خیال نبود. پرونده تمام روزهای خوش زندگی مرضیه بسته شده بود. او تمام این سال‌ها با چشم‌انتظاری، با كار كردن اینجا و آنجا، فرزندش را بزرگ كرد و بعد از قبولی او در دانشگاه برای تنها نبودن دخترش با او از شهرستان به تهران آمده بود. حالا بعد از این همه سال، عشق دوران جوانی‌اش را می‌دید كه در نهایت رفاه و آرامش به سر و وضع فقیرانه او چشم دوخته؛ اما پشت نگاه‌های مهدی، صداقت سی سال پیش نبود. عشق هم نبود. مرضیه هم نبود. چیزی بود كه مرضیه آن را نمی‌فهمید. مرضیه تمام آن سال‌های سخت را پشت نگاهش پنهان كرد و با لبخندی به زن صاحبخانه گفت: من دیگه زحمت رو كم می‌كنم. ببخشید مزاحم شدم. زن صاحبخانه تا خواست چیزی بگوید، حاج‌مهدی از جا پرید و گفت: نه... نه. خواهش می‌كنم بفرمایید. مگه با من كار نداشتید؟ زن با نگاهی تمسخر‌آمیز به صورت حاجی خیره شد و گفت: اشتباه آمدم حاجی. می‌خواستم از یك آدم مطمئن برای خرید جهیزیه دخترم كمك بگیرم. از یكی كه مالش حلال باشد و مرام و معرفت داشته باشد. نمی‌خوام دخترم با پول امثال شما به خونه بخت بره. بعد هم چادرش را روی سرش گرفت و رفت. زن صاحبخانه كنار حاجی آمد و گفت: زن دیوونه. منظورش چی بود حاجی؟ ولش كن بابا... اصلا تقصیر این دختر ماست كه اسم و آدرس تو رو به این بدبخت بیچاره‌ها می‌ده. زن بی‌كس و كار دو قورت و نیمش هم باقی بود...

حاج‌مهدی همین‌طور كه اشك از گوشه چشم‌هایش سرازیر شده بود، با صدای لرزانی گفت: اون بی‌كس و كار و بدبخت نبود، بدبخت منم، بی‌كس و كار منم.و با چشم‌های خیس دوید به دنبال عشقی كه سال‌ها بود او را گم كرده بود .